Leczenie łuszczycy: risankizumab vs ustekinumab

Interleukina (IL)-23 składa się z dwóch podjednostek: p19 i p40. Risankizumab jest przeciwciałem monoklonalnym, które jest skierowane przeciwko  podjednostce p19, która jest charakterystyczna tylko dla interleukiny (IL)-23. Natomiast ustekinumab hamuje podjednostki p40, które występują zarówno w IL-23 jak i IL-12. Co za tym idzie, lek ten powoduje hamowanie obu cytokin.

Niektóre badania sugerują, że blokada tylko IL-23 może być głównym powodem wysokiej skuteczności risankizumabu w leczeniu łuszczycy.

Czytaj także: Łuszczyca i cukrzyca mogą w podobnym stopniu przyczyniać się do miażdżycy

Skuteczne leczenie łuszczycy

Kim Papp wraz ze swoim zespołem sprawdził, z jaką skutecznością oba leki są w stanie doprowadzić do co najmniej 90-procentowej redukcji powierzchni łuszczycy u chorego.

Po 12 tygodniach terapii okazało się, że risankizumab pomógł osiągnąć ten cel 77 proc. pacjentów, a ustekinumab – 40 proc. pacjentów. Co więcej, terapia risankizumabem zaowocowała całkowitym cofnięciem się zmian łuszczycowych u 45 proc. badanych, a ustekinumab tylko u 18 proc. Efekt utrzymywał się średnio przez 20 tygodni w pierwszej grupie i 8 tygodni w drugiej.

Wyniki były opublikowane online na stronach „New England Journal of Medicine”.

Niepożądane działania uboczne risankizumabu

Niepożądane działania uboczne wystąpiły w 12 proc. przypadków podawania risankizumabu w dawce 18 mg oraz 15 proc. przy dawce 90 mg (nie pojawiły się za to w ogóle przy dawce 180 mg). W przypadku ustekinumabu było to 8 proc.

Omawiane badanie było zbyt krótkie i obejmowało zbyt małą grupę, by na jego podstawie wyciągać daleko idące wnioski. Być może już niedługo naukowcy przeprowadzą bardziej szczegółową analizę działania risankizumabu i ustekinumabu, dzięki czemu leczenie łuszczycy będzie bardziej skuteczne.