Bieluń dziędzierzawa, określany także jako datura, ma silne właściwości lecznicze. Stosowany jest w medycynie ajurwedyjskiej jako specyfik na wrzody, zaparcia czy kaszel. Łagodzi również objawy kolki nerkowej i skurcze żołądka. Jednocześnie roślina ta spożyta w większej ilości wpływa na układ nerwowy, wywołując działanie narkotyczne.
Jakie jeszcze właściwości ma bieluń? Która cześć rośliny jest halucynogenna? Jak stosować bieluń, aby uzyskać właściwości lecznicze? Sprawdź!
Bieluń dziędzierzawa ma liczne właściwości lecznicze. Przede wszystkim działa przeciwbólowo, dzięki czemu przynosi ukojenie w takich dolegliwościach jak kolka czy ból głowy. Ma również działanie uspokajające, dzięki czemu wycisza organizm i ułatwia zasypianie. Bieluń stosowany jest także jako roślina o działaniu rozkurczającym oraz przeciwnowotworowym. Poprawia funkcjonowanie układu oddechowego.
Te wszystkie właściwości roślina zawdzięcza przede wszystkim alkaloidom tropinowym. Jednocześnie to właśnie te substancje warunkują psychotyczne działanie rośliny – dlatego kluczem w jej stosowaniu jest zachowanie odpowiednich proporcji. Choć wszystkie części rośliny są halucynogenne, to najsilniej właściwości te odczuwane są po nadmiernym spożyciu nasion.
Bieluń dziędzierzawa ma szerokie zastosowanie w lecznictwie naturalnym. Ze względu na zdolność do łagodzenia bólu stosuje się go w przypadku uśmierzenia dolegliwości bólowych m.in. podczas:
Tak naprawdę bieluń może być stosowany w przypadku każdego rodzaju bólu, bez względu na jego podłoże. W tym przypadku pomocne są również właściwości uspokajające rośliny oraz bezpośredni wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.
Bieluń może być stosowany zewnętrznie jako opatrunek na ukąszenia owadów oraz łagodzenie objawów chorób skóry, takich jak łuszczyca czy trądzik. Okazuje się również, że roślina może łagodzić napady padaczkowe oraz objawy towarzyszące chorobie lokomocyjnej. Wspiera walkę z różnymi stanami zapalnymi w organizmie i ma właściwości przeciwnowotworowe.
>> Naturalny sposób na stres i bezsenność. 5 ziół na uspokojenie
Bieluń dziędzierzawa jest stosowany jako naturalne wsparcie w leczeniu astmy. Wyciąg z rośliny działa przeciwzapalnie i rozszerza oskrzela, dzięki czemu ułatwia oddychanie. Na dodatek ma właściwości rozkurczające mięśnie układu oddechowego, co łagodzi objawy towarzyszące astmie. Oprócz tego napar z bielunia jest pomocny w trakcie przeziębienia i innych infekcji górnych dróg oddechowych, m.in. krztuśca czy zapalenia oskrzeli.
>> Atak astmy – jak go rozpoznać i leczyć
Bieluń dziędzierzawa ma właściwości blokujące aktywność gruczołów potowych i łojowych, dlatego jego regularne spożycie może być rozwiązaniem dla osób zmagających się z nadmierną potliwością.
W przypadku układu pokarmowego znaczenie mają właściwości rozkurczające rośliny, dzięki którym poprawia perystaltykę jelit i przesuwanie treści pokarmowej. Ze względu na substancje czynne bielunia roślina ta jest stosowana także do łagodzenia wrzodów żołądka oraz dolegliwości trawiennych w postaci zaparć czy skurczów żołądka. Bieluń pobudza produkcję śliny, co także sprzyja lepszemu trawieniu pokarmu.
>> Trawienie i problemy pokarmowe
Bieluń dziędzierzawa ma także działanie uspokajające, dzięki czemu minimalizuje napięcie całego układu nerwowego. Sprzyja więc łagodzeniu przebiegu nerwicy lękowej. Wyciąg z rośliny wpływa również na lepszą jakość snu i łagodzi przebieg napadu epilepsji. Może być stosowany także w przebiegu depresji.
Reumatyzm to określenie ogólne na grupę schorzeń dotykających kości, mięśni i stawy. Każda z nich wiąże się przede wszystkim z silnymi dolegliwościami bólowymi. Pozostałe objawy zależne są od konkretnej jednostki chorobowej. Schorzeniu często towarzyszą również objawy w postaci sztywności stawów. Bieluń, dzięki swoim właściwościom przeciwbólowym, przynosi ulgę w niemal codziennych bólach reumatycznych.
>> Leczenie RZS – leki biologiczne. Jak działa? Dla kogo?
Bieluń wpływa korzystnie na skórę poprzez łagodzenie zmian trądzikowych i łuszczycowych. Wyciąg z rośliny stosowany jest również jako przeciwutleniacz, działający ochronnie i przeciwzmarszczkowo na skórę.
Dawkowanie rośliny zależy od konkretnych informacji podanych na opakowaniu. Ze względu na halucynogenne działanie rośliny należy bezwzględnie przestrzegać zaleceń producenta.
Bieluń dziędzierzawa może występować samodzielnie w postaci suszu. Stanowi również dodatek do wieloskładnikowych preparatów, np. kropli, maści czy kapsułek. Może wchodzić także w skład kosmetyków do twarzy, choć najczęściej poleca się stosowanie samodzielnych naparów do przemywania skóry.
Bieluń dziędzierzawa nie jest zalecany w ciąży i w czasie karmienia piersią.
Przeciwwskazania do stosowania rośliny to:
Bieluń spożyty w nadmiernej ilości może wywołać efekt psychotyczny. Pierwsze objawy zatrucia to nadmierne pobudzenie, przechodzące w otępienie i trudności z koncentracją.
Pojawia się suchość ust. W kolejnym kroku mogą wystąpić: silne napady lęku, senność, słowotok, nadciśnienie, wysypka skórna i rozszerzone źrenice. Ostatnią fazą jest utrata świadomości, która grozi śpiączką.
Bieluń może wchodzić w interakcje z innymi lekami i preparatami. Chęć jego stosowania należy skonsultować z lekarzem.
Zawarte w nim alkaloidy mogą nasilać działanie leków o właściwościach cholinolitycznych oraz wpływać na działanie preparatów stosowanych w chorobach układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Z tego względu nie należy stosować preparatów z bieluniem bez konsultacji z lekarzem.
Ze względu na wysoką toksyczność i trudność w określeniu bezpiecznej dawki bieluń dziędzierzawa nie powinien być stosowany samodzielnie w celach leczniczych. Spożycie rośliny może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i życia.
Tak. Alkaloidy tropanowe występują we wszystkich częściach bielunia, jednak ich stężenie może się różnić. Za szczególnie niebezpieczne uważa się nasiona i liście, których spożycie może prowadzić do ciężkiego zatrucia.
Halucynacje są skutkiem działania alkaloidów tropanowych na ośrodkowy układ nerwowy. Substancje te zaburzają przewodnictwo nerwowe, powodując dezorientację, omamy, majaczenie oraz inne objawy zatrucia, dlatego ich działanie nie jest uznawane za bezpieczne ani terapeutyczne.
Do najczęstszych objawów należą suchość w ustach, rozszerzenie źrenic, przyspieszone bicie serca, zaburzenia widzenia, pobudzenie, dezorientacja oraz omamy. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić drgawki, zaburzenia oddychania, śpiączka i zagrożenie życia. W razie podejrzenia zatrucia należy natychmiast wezwać pomoc medyczną.
