Redakcja Apteline (10)

Ferrytyna jest białkiem wewnątrzkomórkowym, którego nadrzędną funkcją jest magazynowanie żelaza. Oznaczenie jej poziomu we krwi jest pomocne w diagnostyce niedokrwistości, syndromu niespokojnych nóg, a także hemochromatozy. Ponadto poziom ferrytyny jest podwyższony w przypadku stanów zapalnych (stanowi tzw. białko ostrej fazy).

Erytropoetyna jest hormonem glikoproteinowym odpowiedzialnym za stymulację erytropoezy, czyli procesu namnażania się krwinek czerwonych w szpiku kostnym i narządach wewnętrznych. Badanie jej poziomu pozwala na diagnostykę niedokrwistości, a także przewlekłych chorób nerek i wątroby oraz nowotworów rozrostowych szpiku kostnego.

Elektroforeza białek surowicy krwi, czyli proteinogram, to badanie polegające na oznaczeniu poszczególnych frakcji białek w surowicy krwi. Na podstawie wyników proteinogramu najczęściej diagnozuje się choroby wątroby i nerek. Jest to także kluczowe narzędzie diagnostyczne w przypadku nowotworów i chorób hematologicznych.

Elektrokardiogram (EKG) to rutynowe badanie diagnostyczne, którego celem jest wykrycie nieprawidłowości pracy serca. EKG jest bezinwazyjne i bezbolesne dla pacjenta. Wykonuje się je zarówno u osób dorosłych, jak i dzieci, a nawet niemowląt. W badaniu wykorzystuje się elektrody odbierające, które umieszcza się w odpowiedni sposób na klatce piersiowej. Wyniki uzyskuje się natychmiast, jednak wymagają one jeszcze konsultacji z lekarzem kardiologiem.

Elektroencefalografia (EEG) jest jednym z badań, przeprowadzany w ramach diagnostyki schorzeń układu nerwowego oraz u pacjentów po udarze mózgu. Elektroencefalografia (EEG) polega na badaniu aktywności fal mózgowych, co pozwala ocenić funkcjonalność tych struktur. Bardzo często elektroencefalografię (EEG) wykonuje się w diagnostyce padaczki.

Endoskopowa cholangiopnakreatografia wsteczna, czyli ECPW, to jedna z metod inwazyjnych, pozwalająca na dokładną ocenę dróg żółciowych i przewodów trzustkowych. Badanie to wykonuje się zwykle w konkretnym celu terapeutycznym, po wcześniejszej analizie badań wstępnych. Ten rodzaj diagnostyki lekarz zaleca w kilku szczególnych przypadkach, m.in. przy podejrzeniu zmian nowotworowych.

Zmiany nowotworowe mają różnorodny charakter i jednocześnie dotykają bardzo dużą część populacji. Mogą występować w postaci łagodnej lub tzw. złośliwej (potocznie – rak). Początkowo wszystkie zmiany mają charakter łagodny, dlatego tak kluczowe jest jak najwcześniejsze rozpoznanie choroby. Im bardziej zaawansowane schorzenie, tym trudniejsze i mniej skuteczne jest leczenie. Diagnostyka nowotworowa zawiera w sobie szereg różnych badań – od klasyczny badań morfologicznych, poprzez diagnostykę obrazową, po badania histopatologiczne, nazywane potocznie biopsją.

Dehydrogenaza mleczanowa (LDH) jest enzymem odgrywającym duże znaczenie w procesach energetycznych organizmu, głównie w syntezie energii. Dehydrogenaza mleczanowa (LDH) znajduje się we wszystkich komórkach ludzkiego organizmu, choć jej największą aktywność obserwuje się w obrębie wątroby, mięśni oraz w nerkach, płucach i sercu. Z tego też powodu badanie z oznaczeniem stężenia dehydrogenazy mleczanowej (LDH) zalecane jest w diagnostyce pod kątem chorób wątroby, żółtaczki (rozpoznanie przyczyn), a także przy zaburzeniach hemolitycznych. Wyższe stężenie dehydrogenazy mleczanowej może pojawić się także na skutek zmian nowotworowych. Czym dokładnie jest dehydrogenaza mleczanowa (LDH)?

Czas trombinowy (TT) to jedna z metod diagnostycznych, stosowanych w przypadku zaburzeń procesów krzepnięcia krwi. Czas trombinowy (TT) stanowi jedno z podstawowych badań. Inne, bardziej specyficzne metody, zwykle zalecane są dopiero wówczas, gdy wyniki tego pomiaru są niejednoznaczne. Czas trombinowy (TT), tak jak każde inne badanie w kierunku zaburzeń krzepliwości krwi, mierzy czas, jaki mija od momentu wynaczynienia się krwi, do chwili rozpoczęcia tworzenia skrzepu. Badanie to najczęściej zalecane jest osobom, u których występują intensywne krwawienia, bez konkretnej przyczyny lub inne objawy, sugerujące zaburzone procesy krzepnięcia.