Soja zaliczana jest do „wielkiej ósemki” produktów odpowiadających za 90% alergii na świecie. Powszechne zastosowanie soi w przemyśle spożywczym i farmaceutycznym, jej obecność w lecytynie sojowej czy wegetariańskich dodatkach białkowych sprawiają, że osoby z alergią na soję muszą zachować wyjątkową ostrożność.
Uczulenie na soję u dzieci i dorosłych. Alergia na soję a lecytyna sojowa
W serwisie Apteline.pl zgodnie z wizją Grupy NEUCA zależy nam na przekazywaniu treści najwyższej jakości – sprawdzonych informacji, eksperckiej wiedzy. Dlatego nasze teksty piszą i weryfikują specjaliści – farmaceuci i lekarze.
Wiedza w pigułce
- Głównymi alergenami soi są białka Gly m 4, Gly m 5, Gly m 6 i Gly m 8, a ich oznaczenie w diagnostyce molekularnej pomaga ocenić ryzyko ciężkich reakcji alergicznych.
- Objawy po spożyciu soi mogą wynikać z reakcji krzyżowej z pyłkiem brzozy – w takich przypadkach częściej występuje zespół alergii jamy ustnej niż reakcje uogólnione.
- Soja jest często wykorzystywana jako składnik technologiczny w produktach przetworzonych, dlatego może występować m.in. w pieczywie, wędlinach, gotowych sosach czy wyrobach cukierniczych.
- U części dzieci alergia na soję ustępuje z wiekiem, jednak decyzję o ponownym włączeniu produktów sojowych do diety należy podejmować wyłącznie po konsultacji z alergologiem.
- W przypadku potwierdzonej alergii warto zwracać uwagę nie tylko na żywność, ale również na skład niektórych leków i suplementów diety, które mogą zawierać substancje pochodzące z soi.
Co uczula w soi? Alergeny soi
Należąca do rodziny bobowatych (Fabaceae) soja zawiera wiele zidentyfikowanych alergenów, które mogą wywoływać różne rodzaje reakcji alergicznych u podatnych osób. Alergeny soi należą do kilku odrębnych klas białkowych i mają zróżnicowaną budowę molekularną oraz właściwości immunologiczne. Do najważniejszych zaliczamy:
- Gly m 1 – to białko alergizujące obecne w pyle sojowym. Nasila objawy astmy oskrzelowej u osób uczulonych i wdychających pył sojowy. Jego wykrycie jest powiązane historycznie z masowymi epidemiami astmy zawodowej wśród pracowników portów i zakładów rozładunkowych dostawy soi (m.in. w Barcelonie w latach 80. XX w.).
- Gly m 2 – tak jak białko Gly m 1 jest alergenem obecnym w pyle sojowym i pochodzi z zewnętrznych warstw łusek soi, choć różni się wielkością i strukturą. Wdychanie powoduje zaostrzenie objawów ze strony układu oddechowego u osób uczulonych na alergeny soi. Gly m 1 i Gly m 2 stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia osób pracujących przy zakładach przetwarzania lub przeładunku soi.
- Gly m 3 – należy do rodziny profilin, która stanowi grupę panalergenów – białek wykazujących reaktywność krzyżową między wieloma różnymi gatunkami roślin. Badania potwierdziły m.in. zdolność wywołania alergii krzyżowej z profiliną Bet v 2 zawartą w pyłku brzozy.
- Gly m 4 – jeden z głównych alergenów soi należący do rodziny białek PR-10. Wykazuje reaktywność krzyżową z Bet v 1 – alergenem pyłku brzozy. Razem z Gly m 3 są przyczyną syndromu brzoza – soja – reakcji, w której pacjenci wrażliwi na pyłki brzozy doświadczają objawów alergicznych po spożyciu produktów sojowych. W przeciwieństwie do Gly m 3 jest odporny na obróbkę termiczną. Rzadko powoduje ciężkie reakcje anafilaktyczne, zdecydowanie częściej obserwuje się zespół alergii jamy ustnej.
- Gly m 5 – beta-konglicynina jest bardzo istotnym alergenem soi, uszkadzającym m.in. mikrostruktury jelita cienkiego, co prowadzi do zaburzeń funkcji układu pokarmowego. Jest odporna na procesy trawienne. Wywołuje reakcję krzyżową z białkiem kazeiną, na co szczególnie powinni zwracać uwagę rodzice niemowląt szukający alternatyw dla mleka krowiego. Oprócz objawów żołądkowo-jelitowych u osób uczulonych powoduje zmiany skórne, ciężkie objawy oddechowe, a nawet wstrząs anafilaktyczny zakończony zgonem. Wykazuje zmienną stabilność termiczną, co oznacza, że osoby uczulone na Gly m 5 mogą doświadczać alergii zarówno po spożyciu surowych, jak i przetworzonych produktów sojowych.
- Gly m 6 – glicynina to drugi główny alergen soi (obok Gly m 5) i stanowi ok. 40% całkowitego białka tej rośliny. Powoduje wiele objawów u osób uczulonych: uczucie ucisku w gardle, zespół alergii jamy ustnej, nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha, duszności, nieżyt nosa, objawy skórne, obrzęki (w tym zagrażający życiu obrzęk krtani). Wykazuje reakcje krzyżowe z roślinami strączkowymi (soczewica, groch, fasola, ciecierzyca), orzeszkami ziemnymi oraz orzechami drzewnymi (włoskimi, brazylijskimi, migdałami). Wysoka temperatura częściowo zmniejsza alergenność Gly m 6, ale nie w takim stopniu, by glicynina bezpieczna dla alergików.
- Gly m 7 – to jeden z niedawno odkrytych alergenów soi. Jego charakterystyczną cechą jest wysoka odporność na ciepło – zachowuje swoje właściwości nawet po długiej obróbce termicznej. Dotychczas nie odkryto reakcji krzyżowych tego białka z innymi alergenami.
- Gly m 8 – albumina sojowa, która w stosunku do innych alergenów soi ma dość niski potencjał alergiczny. Ze względu na obecność we wszystkich produktach sojowych i brak silnych reaktywności krzyżowych stanowi cenny składnik paneli diagnostycznych wykrywających alergię na soję.
Zawartość alergenów w soi jest różna w różnych odmianach i produktach, wpływa na to wiele czynników: środowisko i lokalizacja uprawy, sposób przetwarzania (hydroliza, obróbka termiczna). Poprzez zmiany genetyczne starano się też uzyskać odmiany o niskiej alergenności.
Uczulenie na soję – objawy
Objawy alergii na soję mogą pojawić się zarówno u dorosłych, dzieci, jak i niemowląt i mogą mieć różnorodny przebieg. Najczęściej występują:
- objawy skórne: pokrzywka, świąd, zaczerwienienie skóry, wyprysk atopowy, obrzęki;
- objawy ze strony przewodu pokarmowego: bóle brzucha, biegunki, nudności, wymioty, zaparcia lub szczególnie u niemowląt, przewlekłe zaburzenia trawienia mogące prowadzić do niedoboru masy ciała i nieprawidłowego rozwoju;
- objawy ze strony układu oddechowego: kichanie, kaszel, duszność, nieżyt nosa, świszczący oddech;
- objawy ogólnoustrojowe i anafilaksja: gwałtowna reakcja organizmu prowadząca do wstrząsu anafilaktycznego (rzadziej).
Alergia na soję u niemowląt
Skutki alergii na soję są szczególnie istotne u niemowląt karmionych mieszankami na bazie soi – mogą pojawić się przewlekłe objawy żołądkowo-jelitowe, biegunki, trudności z przybieraniem na wadze i ogólne osłabienie.
Alergia na soję – czego nie jeść? Produkty, których należy unikać
Soja i jej pochodne występują w wielu produktach spożywczych, często w formie utajonej. Typowe produkty do wykluczenia to:
- soja i przetwory sojowe – tofu, tempeh, mleko sojowe, jogurty sojowe, miso, sos sojowy, mąka sojowa;
- wiele gotowych produktów spożywczych – pieczywo, słodycze, margaryny, wyroby cukiernicze, ciasta, kotlety i burgery roślinne, produkty wegańskie oraz półprodukty do gotowania;
- wyroby mięsne i wędliny – często zawierają białko sojowe jako dodatek technologiczny;
- lecytyna sojowa (E322) – znajduje się w wielu słodyczach, czekoladzie, lodach, majonezie, kosmetykach oraz lekach;
- produkty z etykietą „może zawierać śladowe ilości soi” – nawet minimalna ilość może powodować objawy u silnie uczulonych.
Warto pamiętać, że soja obecna jest także w niektórych suplementach diety, preparatach farmaceutycznych i kosmetykach jako emulgator czy substancja pomocnicza.
Uczulenie na soję – diagnostyka
Diagnoza alergii na soję opiera się na wywiadzie medycznym, testach skórnych, oznaczeniu specyficznych przeciwciał IgE oraz w wybranych przypadkach doustnych testach prowokacyjnych.
Leczenie alergii na soję
Leczenie polega na całkowitej eliminacji soi i jej pochodnych z diety. Niekiedy zaleca się indywidualne podejście do produktów takich jak lecytyna sojowa czy olej sojowy po konsultacji z alergologiem. Objawy alergii najczęściej ustępują po wyeliminowaniu soi z diety. W przypadku ciężkiego przebiegu konieczne jest posiadanie adrenaliny w zastrzyku i ścisłe monitorowanie każdego potencjalnego narażenia.
Soja wśród alergenów pokarmowych
Soja zaliczana jest do produktów odpowiadających za 90% alergii na świecie. Szacuje się, że ok. 0,4% dzieci i 0,3% dorosłych ma alergię na soję. Oto wielka ósemka alergenów pokarmowych:
Uczulenie na soję u dzieci i dorosłych – najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Tofu, tempeh i napoje sojowe są wytwarzane z ziaren soi i zawierają białka odpowiedzialne za wywoływanie reakcji alergicznych. Osoby z potwierdzoną alergią na soję powinny unikać tych produktów, chyba że lekarz zaleci inaczej. Zakres diety eliminacyjnej powinien być ustalony indywidualnie z alergologiem lub dietetykiem.
Lecytyna sojowa jest zwykle wysoko oczyszczona i zawiera jedynie śladowe ilości białek soi, dlatego wiele osób z alergią dobrze ją toleruje. Nie można jednak całkowicie wykluczyć ryzyka reakcji, zwłaszcza u osób z ciężką alergią na soję. W razie wątpliwości warto skonsultować się z lekarzem przed spożyciem produktów zawierających lecytynę sojową.
Obróbka termiczna może zmniejszać aktywność niektórych białek alergizujących, jednak nie eliminuje ich całkowicie. Dlatego produkty sojowe poddane gotowaniu, pieczeniu czy smażeniu nadal mogą wywoływać reakcje alergiczne u osób uczulonych. Tolerancja soi po obróbce termicznej jest indywidualna i powinna być oceniana przez lekarza.
Warto dokładnie czytać wykaz składników. Soja może występować pod różnymi nazwami, takimi jak białko sojowe, mąka sojowa, izolat białka sojowego, koncentrat białka sojowego, tofu, tempeh czy lecytyna sojowa (E322). Soja bywa dodawana również do pieczywa, wędlin, gotowych dań, sosów, słodyczy i produktów wegańskich. Osoby z alergią powinny zwracać uwagę także na informacje o możliwej obecności soi wynikającej z zanieczyszczenia krzyżowego.
- Alergia na soję – co wiemy obecnie? T. Rosada, N. Ukleja-Sokołowska, Z. Bartuzi. 2019. https://alergia-astma-immunologia.pl/2019_24_3/AAI_03_2019_1363_rosada.pdf
- Soja źródłem cennych składników żywieniowych. M. Wilk. 2017. https://journal.pttz.org/wp-content/uploads/2017/12/02_Wilk.pdf
- Long term outcome of soybean epidemic asthma after an allergen reduction intervention. J. M. Antó, J. B. Soriano, J. Sunyer, M. J. Rodrigo, F. Morell, J. Roca, R. Rodríguez-Roisín, M. C. Swanson. 1999. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC1745541/