Redakcja Apteline (35)

Rozmaryn lekarski (z łac. Rosmarinus officinalis) to roślina wykorzystywana w ziołolecznictwie od setek lat. Jego nazwa pochodzi od dwóch łacińskich słów: rosa (róża) oraz marinus (morze). Należy do rodziny roślin jasnotowatych (z łac. Lamiaceae Lindl.) i obecnie wykorzystywany jest jako roślina ozdobna, lecznicza oraz przyprawa. Rozmaryn lekarski ma bardzo bogaty skład i jest źródłem wielu substancji bioaktywnych, m.in. związków fenolowych oraz olejków eterycznych, które nadają mu właściwości zdrowotnych. Wykorzystywany jest m.in. w leczeniu chorób układu moczowego oraz pokarmowego, a także w niektórych problemach neurologicznych i psychicznych.

Rokitnik pospolity, znany także jako rokitnik zwyczajny (z łac. Hippophae rhamnoides), to roślina, która w ostatnich latach zyskała ogromną popularność i status superfoods. Zaliczany jest do rodziny oliwnikowatych (Elaeagnaceae). Owoce, liście, olej z nasion rokitnika oraz inne przygotowane z nich przetwory zaliczane są do żywności funkcjonalnej i leczniczej ze względu na wysoką zawartość substancji bioaktywnych o wielokierunkowym, pozytywnym wpływie na organizm. Wyróżniają go silne właściwości antyoksydacyjne, immunomodulujące oraz przeciwstarzeniowe, jest również bogatym źródłem witamin i składników mineralnych. Rokitnik można stosować zarówno wewnętrznie w ramach ogólnego wzmocnienia organizmu, jak i profilaktyki wielu chorób oraz zewnętrznie w celu naturalnego zadbania o stan skóry i włosów.

Rzewień dłoniasty (z łac. Rheum palmatum) znany jest również jako rabarbar lekarski lub rzewień chiński. Od wielu lat wykorzystuje się go w ziołolecznictwie jako środek wspomagający leczenie wielu problemów zdrowotnych. Tradycyjnie stosowany był głównie w problemach przewodu pokarmowego, takich jak brak apetytu, nieżyt żołądka i jelit, zaparcia czy biegunki, a także przy zaburzeniach produkcji żółci. Oprócz celów leczniczych wykorzystywany jest jako przyprawa do aromatyzowania i wzmacniania smaku potraw, do produkcji niektórych likierów oraz w kosmetologii jako barwnik do włosów. Wiele osób traktuje go również jako roślinę ozdobną w domach i ogrodach.

Rzepik pospolity (z łac. Agrimonia eupatoria) zaliczany jest do rodziny roślin różowatych (z łac. Rosaceae). Jego lecznicze właściwości znane i wykorzystywane są już od czasów starożytnych. Uznawano go wtedy za roślinę wręcz magiczną, będącą panaceum na większość problemów zdrowotnych. Potoczną nazwą rzepiku pospolitego jest „zioło wątrobowe”, ponieważ stosowano go głównie w chorobach układu pokarmowego i wątroby jako środek wspomagający jej pracę oraz stymulujący produkcję żółci. Polecany był również przy infekcjach, biegunkach czy oparzeniach. W obecnych czasach popularność tej rośliny w lecznictwie jest zdecydowanie niższa, jednak wciąż można znaleźć ją w składzie wielu preparatów odpowiednich dla rozmaitych schorzeń.

Podagrycznik pospolity (z łac. Aegopodium podagraria L) nazywany jest także barszlicą, gerem, gierszem, srocyną, kozią stopą, śnitką lub krzemionką. Zaliczany jest do rodziny roślin selerowatych (z łac. Apiaceae Lindl). Mimo, że wiele osób traktuje go wyłącznie jako chwast, warto wiedzieć, że jest on wartościowym surowcem leczniczym o wielu prozdrowotnych właściwościach i szerokim zastosowaniu. Pierwotna nazwa podagrycznika pochodzi od podagry (znanej też jako dna moczanowa), czyli choroby spowodowanej nadmiernym odkładaniem się złogów kwasu moczowego w stawach. To w jej leczeniu wykorzystywany jest od tysięcy lat, jako naturalny sposób zmniejszający dolegliwości i wspomagający leczenie. Obecnie jego zastosowanie jest jednak zdecydowanie szersze i warto go stosować nie tylko w problemach stawowych.

Pluskwica groniasta (Actaea racemosa) nazywana jest także pluskwicą czterolistną lub świecznicą groniastą. Zalicza się ją do rodziny astrowatych, jest wykorzystywana zarówno jako roślina ozdobna i lecznicza. Charakteryzuje ją wysoka zawartość glikozydów triterpenowych, alkaloidów i kwasów m.in. cynamonowego. Tradycyjnie wykorzystywana była głównie u kobiet w okresie menopauzy w celu łagodzenia towarzyszących jej dolegliwości. Obecnie stosuje się ją również w problemach reumatycznych, neurologicznych oraz ginekologicznych.

Pięciornik kurze ziele (z łac. Potentilla erecta) nazywany jest także pięciornikiem kurzyślad, panieńskim korzeniem, pięciornikiem czteropłatkowym lub po prostu kurzym zielem. To roślina lecznicza, zaliczana do rodziny różowatych (z łac. Rosacea Juss) wykorzystywana na szeroką skalę w medycynie naturalnej, fitoterapii oraz farmacji. Charakteryzuje go wysoka zawartość substancji garbnikowych, dzięki czemu ma silne właściwości ściągające i może sprawdzać się w łagodzeniu problemów skórnych. Dodatkowo, wykazuje działanie przeciwdrobnoustrojowe i przeciwzapalne, dlatego można go stosować jako pomoc w walce z infekcjami bakteryjnymi i wirusowymi. Kurze ziele sprawdza się również we wspomaganiu leczenia biegunek, zatruć pokarmowych i stanów zapalnych przewodu pokarmowego m.in. choroby wrzodowej żołądka lub dwunstnicy.

Strączyniec cewiasty (z łac. Cassia fistula) to roślina, która wykorzystywana jest w lecznictwie od około 2 tysięcy lat. W tradycyjnej medycynie ajurwedyjskiej, nazywana jest aragvadha, czyli „pogromca chorób”. Popularny i stosowany jest zwłaszcza w Indiach, gdzie stanowi składnik wielu preparatów ziołowych i roślinnych. Odpowiedni dla osób z przeróżnymi problemami zdrowotnymi, m.in. chorobami dróg moczowych, układu oddechowego, infekcji czy zaparć.

Sosna zwyczajna (z łac. Pinus sylvestris) znana jest również jako sosna pospolita. Należy do rodziny sosnowatych (z łac. Pinaceae). Choć kojarzona jest głównie jako roślina sadownicza oraz surowiec drzewny, jej właściwości prozdrowotne i wysoka zawartość substancji biologicznie czynnych sprawiają, że stanowi również bardzo wartościowy surowiec leczniczy. Każda część sosny może być wykorzystana w celach terapeutycznych i korzystnie wpływać na funkcjonowanie organizmu. Najczęstszymi wskazaniami do zastosowania preparatów z sosny zwyczajnej są infekcje górnych dróg oddechowych, zakażenia bakteryjne i wirusowe, a także niektóre problemy skórne.