Redakcja Apteline (33)

Wiesiołek dwuletni (łac. Oenothera biennis) to popularne zioło, które znalazło zastosowanie zarówno w ziołolecznictwie, jak i kosmetyce.. Jej żółte kwiaty znane są ze zdolności do odbijania światła księżycowego, przez co wiesiołek często określa się mianem nocnej świecy. Zioło wykorzystywane jest przede wszystkim jako remedium na wysoki poziom cholesterolu, nadciśnienie tętnicze i cukrzycę. W kosmetyce z kolei preparaty na bazie wiesiołka dwuletniego przeznaczone są do pielęgnacji skóry suchej.

Wiązówka błotna (łac. Filipendula Ulmaria) to cenne zioło o właściwościach leczniczych, które znane jest także pod nazwami tawuła łąkowa (błotna), kozia broda, czy kropidło błotne. Obecnie z powodzeniem stosuje się ją na przeziębienie, reumatoidalne zapalenie stawów czy też bóle mięśniowo-stawowe. Ponadto, zwolennicy fitoterapii polecają zioło na problemy trawienne, w tym przede wszystkim zgagę, nudności i nadkwasotę.

Wąkrota azjatycka (z łac. Centella asiatica) to bardzo popularna roślina lecznicza, znana i ceniona przede wszystkim w medycynie ajurwedyjskiej. Nazywana jest również gotu kola, trawą tygrysią lub brahami. Należy do rodziny roślin baldaszkowatych (z łac. Umbelliferae), została zaklasyfikowana jako adaptogen. Stosuje się ją głównie zewnętrznie w celu poprawy jakości i kondycji skóry, do łagodzenia podrażnień, obrzęków oraz niwelowania oznak starzenia.

Wawrzyn szlachetny (z łac. Laurus nobilis) to roślina wykorzystywana w celach uprawnych, leczniczych, a także w przemyśle kosmetycznym i spożywczym. Nazywana jest także bobkiem, bobkowym drzewem, drzewem laurowym, a jako przyprawa najbardziej znany jest pod nazwą liści laurowych. Mimo że najczęściej wykorzystywany jest właśnie jako dodatek do dań, nadający im wyrazistego smaku i aromatu, ma również wiele właściwości prozdrowotnych, bogaty skład substancji biologicznie czynnych oraz wiele możliwości zastosowania terapeutycznego.

Uczep trójlistkowy (z łac. Bidens tripartita), nazywany także nagietkiem trójlistnym, to dość mało znana i popularna roślina. Charakteryzuje ją jednak bogaty skład substancji biologicznie aktywnych oraz właściwości lecznicze. Ma działanie antyoksydacyjne, przeciwzapalne, łagodzące i regenerujące. Należy do rodziny roślin astrowatych (z łac. Asteraceae). W medycynie ludowej wykorzystywano go głównie przy problemach skórnych, jako środek napotny, moczopędny i przeciwgorączkowy. Aktualnie znajduje zastosowanie głównie w łagodzeniu podrażnień i zranień skóry.

Tasznik pospolity (z łac. Capsella bursa-pastoris) nazywany jest także tobołkiem pastuszym, bydelnikiem, kaszką lub torebką pasterską. Należy do roślin z rodziny kapustowatych (z łac. Brassicaceae). Jego właściwości znane i wykorzystywane są w naturalnym lecznictwie od ponad ośmiu tysięcy lat, a wzmianki o nim pojawiały się już w najstarszych księgach zielarskich. Tasznik pospolity znajduje zastosowanie głównie jako środek przeciwkrwotoczny i przeciwzapalny, przez co wykorzystuje się go w krwawieniach różnego pochodzenia, zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie.

Świetlik łąkowy (łac. Euphrasia rostkoviana Hayne) nazywany jest również złodziejem mlecznym lub ptasim oczkiem. Od wielu lat jego właściwości przeciwzapalne i łagodzące podrażnienia znane są w naturalnym lecznictwie i wykorzystywane głównie przy problemach związanych z oczami. Okłady z naparów świetlika są pomocne przy podrażnieniach, zaczerwienionych oczach. Napary można stosować również wewnętrznie w celu łagodzenia objawów infekcji górnych dróg oddechowych.

Tarczownica islandzka (z łac. Cetraria islandica) nazywana jest również porostem islandzkim, płucnicą islandzką lub szarym mchem. Jej właściwości prozdrowotne znane i wykorzystywane są na szeroką skalę już od czasów średniowiecznych. Znajduje zastosowanie w lecznictwie naturalnym, przemyśle spożywczym, farmaceutycznym oraz kosmetycznym. Ze względu na wysoką zawartość substancji o szerokiej aktywności biologicznej wykazuje wielokierunkowe pozytywne działanie na organizm. Stosuje się ją m.in. podczas infekcji, stanów zapalnych jamy ustnej oraz przy problemach skórnych.

Ślaz dziki (z łac. Malva sylvestris L.) nazywany jest także ślazem leśnym, malwą leśną, ślazówką, ślazem zajęczym, guziczkowym zielem lub kędzierzawcem. Wykorzystywany jest jako roślina ozdobna, jadalna oraz lecznicza. Jego prozdrowotne właściwości znane są od setek lat. Znajduje zastosowanie głównie w leczeniu infekcji górnych dróg oddechowych i stanach zapalnych przebiegających z kaszlem i podrażnieniami błony śluzowej.