Redakcja Apteline (142)

Organiczne związki chemiczne z grupy lipidów, ceramidy, sprzyjają rozwojowi insulinooporności. Najnowsze badania wykazały, że wysoki poziom tych związków może być czynnikiem ryzyka zachorowania na cukrzycę typu 2. oraz stłuszczenia wątroby.

Obecnie metformina to uniwersalny lek pierwszego wyboru w leczeniu cukrzycy typu 2., jednak problemem bywa często kontynuacja terapii. Ponadto, jak podkreślają naukowcy, nawet metformina nie jest odpowiednim rozwiązaniem dla każdego. Ważna jest indywidualizacja leczenia.

Cukrzyca typu 1. może być poprzedzona zmianami we florze bakteryjnej jelit. Od gatunków bakterii, które zasiedlają nasze jelita, może zależeć rozwój cukrzycy.

Rozpoznane w wieku średnim cukrzyca typu 2. lub stan przedcukrzycowy mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia problemów z pamięcią i problemów z koncentracją w ciągu 20 lat od diagnozy.

Podstawowymi metodami leczenia insulinooporności są redukcja nadmiarowej masy ciała, aktywność fizyczna oraz zrównoważona, zdrowa dieta. Leczenie farmakologiczne w postaci metforminy zalecane jest osobom o bardzo wysokim ryzyku rozwoju cukrzycy typu 2.

Historia odkrycia insuliny i pierwszej terapii insulinowej jest fascynująca. Stoją za nią ludzkie dramaty, konflikty i pasje. Współcześni diabetycy wiele zawdzięczają czterem bohaterom z uniwersytetu w Toronto.

Aplikując insulinę, trzeba pamiętać o sprawdzeniu ampułki, wymianie igły, sprawdzeniu miejsca wkłucia. Odpowiednie postępowanie higieniczne jest bardzo ważne.

Zgodnie ze stanowiskiem Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego monitorowanie glikemii jest integralną częścią leczenia cukrzycy. Diabetycy powinni dokonywać pomiarów poziomu cukru we krwi glukometrem oraz badać odsetek hemoglobiny glikowanej w laboratorium.

Cukrzyca to specyficzna choroba, której nie jesteśmy w stanie wyleczyć, ale którą możemy „trzymać w ryzach”. Obok przyjmowanych leków celowi temu służy samokontrola. Jak należy rozumieć to pojęcie w kontekście codziennego leczenia?