Marta Wiśniewska (4)

Wawrzyn szlachetny (z łac. Laurus nobilis) to roślina wykorzystywana w celach uprawnych, leczniczych, a także w przemyśle kosmetycznym i spożywczym. Nazywana jest także bobkiem, bobkowym drzewem, drzewem laurowym, a jako przyprawa najbardziej znany jest pod nazwą liści laurowych. Mimo że najczęściej wykorzystywany jest właśnie jako dodatek do dań, nadający im wyrazistego smaku i aromatu, ma również wiele właściwości prozdrowotnych, bogaty skład substancji biologicznie czynnych oraz wiele możliwości zastosowania terapeutycznego.

Uczep trójlistkowy (z łac. Bidens tripartita), nazywany także nagietkiem trójlistnym, to dość mało znana i popularna roślina. Charakteryzuje ją jednak bogaty skład substancji biologicznie aktywnych oraz właściwości lecznicze. Ma działanie antyoksydacyjne, przeciwzapalne, łagodzące i regenerujące. Należy do rodziny roślin astrowatych (z łac. Asteraceae). W medycynie ludowej wykorzystywano go głównie przy problemach skórnych, jako środek napotny, moczopędny i przeciwgorączkowy. Aktualnie znajduje zastosowanie głównie w łagodzeniu podrażnień i zranień skóry.

Tasznik pospolity (z łac. Capsella bursa-pastoris) nazywany jest także tobołkiem pastuszym, bydelnikiem, kaszką lub torebką pasterską. Należy do roślin z rodziny kapustowatych (z łac. Brassicaceae). Jego właściwości znane i wykorzystywane są w naturalnym lecznictwie od ponad ośmiu tysięcy lat, a wzmianki o nim pojawiały się już w najstarszych księgach zielarskich. Tasznik pospolity znajduje zastosowanie głównie jako środek przeciwkrwotoczny i przeciwzapalny, przez co wykorzystuje się go w krwawieniach różnego pochodzenia, zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie.

Świetlik łąkowy (łac. Euphrasia rostkoviana Hayne) nazywany jest również złodziejem mlecznym lub ptasim oczkiem. Od wielu lat jego właściwości przeciwzapalne i łagodzące podrażnienia znane są w naturalnym lecznictwie i wykorzystywane głównie przy problemach związanych z oczami. Okłady z naparów świetlika są pomocne przy podrażnieniach, zaczerwienionych oczach. Napary można stosować również wewnętrznie w celu łagodzenia objawów infekcji górnych dróg oddechowych.

Tarczownica islandzka (z łac. Cetraria islandica) nazywana jest również porostem islandzkim, płucnicą islandzką lub szarym mchem. Jej właściwości prozdrowotne znane i wykorzystywane są na szeroką skalę już od czasów średniowiecznych. Znajduje zastosowanie w lecznictwie naturalnym, przemyśle spożywczym, farmaceutycznym oraz kosmetycznym. Ze względu na wysoką zawartość substancji o szerokiej aktywności biologicznej wykazuje wielokierunkowe pozytywne działanie na organizm. Stosuje się ją m.in. podczas infekcji, stanów zapalnych jamy ustnej oraz przy problemach skórnych.

Ślaz dziki (z łac. Malva sylvestris L.) nazywany jest także ślazem leśnym, malwą leśną, ślazówką, ślazem zajęczym, guziczkowym zielem lub kędzierzawcem. Wykorzystywany jest jako roślina ozdobna, jadalna oraz lecznicza. Jego prozdrowotne właściwości znane są od setek lat. Znajduje zastosowanie głównie w leczeniu infekcji górnych dróg oddechowych i stanach zapalnych przebiegających z kaszlem i podrażnieniami błony śluzowej.

Szarłaty wyniosły (z łac. Amaranthus cruentus) nazywamy jest także szarłatem wiechowatym, amarantusem lub amarantem. W ostatnich latach zdecydowanie wzrosła jego popularność i stosowany jest na szeroką skalę w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym oraz lecznictwie. Otrzymywane z niego produkty, takie jak mąki, płatki, kasze, musli, coraz częściej pojawiają się w diecie osób chorych, ale również zdrowych w ramach ogólnej poprawy funkcjonowania organizmu. Wyróżnia go wysoka zawartość białka zawierającego wszystkie aminokwasy egzogenne, skwalenu, nienasyconych kwasów tłuszczowych, antyoksydantów i soli mineralnych. Amarantus wykorzystany jako element zdrowej diety może poprawić ogólny stan zdrowia i wspomóc leczenie niektórych chorób.

Szanta zwyczajna (z łac. Marrubium vulgare) stosowana jest w lecznictwie od tysięcy lat. Nazywana jest także gojnikiem, krzeszyną lub krzeciną. W starożytności wykorzystywano ją głównie jako środek po ukąszeniach węży lub pogryzieniu przez psa. Obecnie wiadomo, że ze względu na bardzo bogaty skład i wysoką zawartość substancji biologicznie czynnych szanta zwyczajna może pobudzać produkcję śliny, soku żołądkowego i żółci, a tym samym poprawiać trawienie i korzystnie wpływać na pracę układu pokarmowego. Sprawdza się także przy braku apetytu i nieżytach górnych dróg oddechowych.

Szakłak pospolity (łac. Rhamnus cathartica) od wielu lat wykorzystywany jest jako roślina lecznicza. Mimo że aktualnie jest on dość mało popularny i rzadko stosowany, warto wiedzieć, jakie ma właściwości i przy jakich problemach może okazać się pomocny. Szakłak charakteryzuje bogaty skład substancji biologicznie czynnych, dzięki którym wykazuje m.in. działanie przeczyszczające, prokinetyczne, moczopędne i przeciwzapalne i znajduje zastosowanie we wspomaganiu leczenia infekcji górnych dróg oddechowych, zaburzeń żołądkowo-jelitowych oraz chorób układu oddechowego.