Redakcja Apteline (119)

Hipoglikemia nieuświadomiona to incydent niedocukrzenia, któremu nie towarzyszą objawy niskiego poziomu cukru we krwi. Brak sygnałów ostrzegawczych ze strony organizmu to większe ryzyko ciężkiego niedocukrzenia z utratą przytomności.

Badanie poziomu cukru (glukozy) we krwi to jedno z najczęściej wykonywanych badań laboratoryjnych. Prawidłowy cukier na czczo, oznaczony z krwi żylnej powinien mieścić się w zakresie 70-99 mg/dl. Cukier oznacza się jednak także w badaniu krzywej cukrowej, po posiłku albo glukometrem z kropli krwi pobranej z palca. W artykule znajdziesz aktualne normy cukru dla poszczególnych metod ich badania.

Cukrzyca typu 1. od dawna nie jest już chorobą śmiertelną, ale niestety nie oznacza to, że diabetycy żyją tak samo długo, jak osoby zdrowe. Najnowsze analizy pokazują, że ta różnica może wynosić średnio aż 12 lat.

Hipoglikemia, czyli poziom cukru we krwi poniżej 70 mg/dl, może mieć różne natężenie. Im poziom cukru we krwi jest niższy, tym jest to bardziej niekorzystne dla organizmu i bardziej niebezpieczne dla diabetyka.

Miliony osób na świecie marzą o lekarstwie na cukrzycę. Ostatnie badania sprawiły, że pojawiła się iskierka nadziei. Potencjalna terapia nie jest jednak łatwa. Trwa prawie rok i wymaga dużych wyrzeczeń.

Przyczyny autyzmu wciąż nie są znane, ale coraz częściej naukowcy wskazują na czynniki pojawiające się w życiu płodowym. Z najnowszych badań wynika, że otyłość i cukrzyca matki mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia autyzmu u dziecka aż czterokrotnie.

Jedzenie większej ilości tłuszczów nienasyconych kosztem węglowodanów zmniejsza ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2., obniża poziom cukru we krwi i polepsza kontrolę insulinową.

Cukrzyca typu 2., szczególnie źle kontrolowana, osłabia mięśnie i sprawia, że maleje objętość części z nich – wynika z badania opublikowanego na łamach internetowego wydania pisma „Diabetes Care”.

Czy długie drzemki mogą przyczynić się do rozwoju cukrzycy? Badania wykazały, że osoby, które pozwalają sobie na dłuższy sen w ciągu dnia, są narażone na cukrzycę typu 2. aż o 45 proc. bardziej w porównaniu z osobami, które drzemią krótko lub wcale.