Redakcja Apteline (121)

Nierozpoznana miażdżyca w tętnicach szyjnych może prowadzić do udaru mózgu. Objawy miażdżycy może zauważyć sam pacjent, ale koniecznie trzeba to sprawdzić za pomocą specjalistycznych badań.

Miażdżyca tętnic szyjnych to wyjątkowo niebezpieczna odmiana zmian zwyrodnieniowych w tętnicach i żyłach. Tętnice przede wszystkim odpowiadają za dotlenienie mózgu. Dlatego zablokowanie tętnicy blaszką miażdżycową stanowi bezpośrednie zagrożenie życia.

Miażdżyca tętnic nerkowych często łączy się z powszechnymi chorobami, takimi jak cukrzyca i choroba wieńcowa. W szczególności pacjenci, których te schorzenia dotyczą powinni zdiagnozować się również pod kątem miażdżycy, żeby uniknąć groźnych powikłań.

Miażdżyca w tętnicach jamy brzusznej pojawia się bardzo często, rzadko jednak daje jakiekolwiek objawy. Te, jeśli się pojawiają, to u osób starszych, po 65. roku życia. Najpoważniejszym objawem miażdżycy jest niedokrwienie jelit.

Zanim herbata przybyła do Europy, w Azji od wieków cieszyła się sławą napoju leczniczego. Dziś pije się ją przede wszystkim jako smaczny, rozgrzewający napój. Nie znaczy to jednak, że straciła swoje niezwykłe właściwości. Przyjrzyjmy się różnym rodzajom herbaty w poszukiwaniu tej najzdrowszej.

Miażdżyca kończyn dolnych powoduje ich niedokrwienie, a w najgorszym przypadku martwicę. Aby szybko i skutecznie rozpoznać tę chorobę, stosuje się zróżnicowane badania, a następnie dobiera odpowiednie leczenie.

Miażdżyca kończyn dolnych sprawia, że stopniowo zmniejsza się do nich dopływ krwi, co prowadzi do niedokrwienia. Może ono być tak duże, że wywołuje martwicę kończyny, a to zazwyczaj kończy się jej amputacją.

Miażdżyca tętnic rozwija się powoli i długo nie daje objawów. Nieleczona prowadzi do wielu poważnych chorób, np. niedokrwienia serca lub mózgu. Część przyczyn powstawania miażdżycy możemy wyeliminować sami.

U progu nowego roku szkolnego często zastanawiamy się, jak w roli uczniów odnajdą się dzieci i młodzież z cukrzycą. Czy szkoła zapewni im bezpieczeństwo? Czy rówieśnicy zaakceptują ich chorobę? Czego powinniśmy wymagać od nauczycieli, czego od samych uczniów? O swoich doświadczeniach z czasów szkolnych opowiada diabetyczka i psycholog Kasia Gajewska, której na każdym etapie edukacji towarzyszyła cukrzyca typu 1.