Furosemide Kabi, 20 mg/2 mL, roztwór do wstrzykiwań/ do infuzji, 5 ampułek

Furosemide Kabi należy do grupy leków moczopędnych. Furosemid zwiększa ilość wytwarzanego przez organizm moczu

Furosemid jest stosowany w celu łagodzenia objawów spowodowanych zbyt dużą ilością płynów w organizmie (obrzęki). Zbyt duża ilość płynów w organizmie może być spowodowana:

• chorobami serca,
• chorobami wątroby,
• chorobami nerek.

Lekarz zaleca stosowanie furosemidu, jeśli:

• wymagane jest szybkie i skuteczne usunięcie nadmiaru płynów;
• pacjent nie może przyjąć tego rodzaju leku doustnie lub w stanach nagłych;
• u pacjenta występuje zbyt dużo płynu wokół serca, płuc, wątroby lub nerek;
• wystąpi bardzo wysokie ciśnienie tętnicze, które może prowadzić do stanów zagrożenia życia (przełom nadciśnieniowy).

• Substancją czynną leku jest furosemid. 
• Pozostałe składniki to: sodu chlorek, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub pielęgniarki. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

Furosemide Kabi podaje lekarz lub pielęgniarka:

• w powolnym wstrzyknięciu do żyły (dożylnie) lub
• w wyjątkowych przypadkach do mięśni (domięśniowo).

Lekarz określi właściwą dawkę, czas podania oraz długość leczenia. Zależy to od wieku, masy ciała, historii choroby, innych leków stosowanych przez pacjenta oraz rodzaju i nasilenia choroby.

Zalecenia ogólne

• Pozajelitowe podanie furosemidu jest wskazane w przypadku, gdy podanie doustne jest niemożliwe albo nieskuteczne (np. przy zmniejszonym wchłanianiu jelitowym) lub gdy wymagane jest szybkie działanie.
• W przypadku stosowania podania pozajelitowego zaleca się możliwie najszybszą zmianę na podanie doustne.
• Aby osiągnąć optymalną skuteczność i zapobiec reakcjom wyrównawczym, preferowane jest podawanie furosemidu w ciągłej infuzji zamiast wielokrotnych wstrzyknięć typu bolus.
• Jeśli ciągła infuzja jest niemożliwa, preferowane jest dożylne podawanie małych dawek w krótkich odstępach czasu (ok. 4 godziny), zamiast dużych dawek w dłuższych odstępach.
• Dożylnie furosemid należy podawać w powolnym wstrzyknięciu lub infuzji. Nie wolno podawać szybciej niż 4 mg/min ani mieszać z innymi lekami w jednej strzykawce.

Dawkowanie

Dorośli

• Zalecana dawka początkowa dla dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat wynosi 20–40 mg furosemidu podawanego dożylnie (lub wyjątkowo domięśniowo), o ile nie ma konieczności zmniejszenia dawki.
• Jeśli konieczne jest zwiększenie dawki, lekarz poda kolejne 20 mg. Zwykle kolejne dawki podaje się co 2 godziny, aż do uzyskania pożądanej utraty płynów.
• W niektórych przypadkach konieczne może być zastosowanie większej dawki początkowej lub podtrzymującej — decyzję podejmuje lekarz. Takie dawki mogą być podawane w ciągłej infuzji.

Dzieci i młodzież (poniżej 18 lat)

Doświadczenie dotyczące stosowania u dzieci jest ograniczone. Dożylne podanie furosemidu u dzieci poniżej 15 lat jest zalecane tylko w wyjątkowych przypadkach.

• Dawkowanie należy dostosować do masy ciała — zalecana dawka wynosi 0,5–1 mg/kg mc./dobę, maksymalnie 20 mg/dobę.
• Należy jak najszybciej zmienić leczenie na podawanie doustne.

Pacjenci w podeszłym wieku

• Zazwyczaj stosowana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę.
• Dawkę można stopniowo zwiększać, aż do osiągnięcia pożądanej utraty płynów.
• Utrata masy ciała spowodowana utratą płynów nie powinna przekraczać 1 kg na dobę.

Jeżeli istnieje konieczność przedłużonego stosowania leku Furosemide Kabi, lekarz zaleci przejście na podawanie doustne (tabletki) tak szybko, jak to możliwe.

• jeśli pacjent ma uczulenie na furosemid lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli pacjent ma uczulenie na antybiotyki sulfonamidowe;
• w przypadku znacznego odwodnienia (utrata znacznej ilości płynów, np. z powodu ciężkiej biegunki lub wymiotów);
• w przypadku niewydolności nerek i niewydalania moczu, pomimo podania furosemidu;
• w przypadku niewydolności nerek powstałej w wyniku zatrucia substancjami toksycznymi dla nerek lub wątroby;
• jeśli u pacjenta stwierdzono bardzo małe stężenie potasu lub sodu we krwi;
• jeśli pacjent znajduje się w stanie śpiączki na skutek niewydolności wątroby;
• podczas karmienia piersią.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Opakowanie zawiera 5 ampułek po 2 mL

Przed rozpoczęciem stosowania leku Furosemide Kabi należy omówić to z lekarzem lub pielęgniarką, jeśli:

• występują zaburzenia oddawania moczu spowodowane zwężeniem dróg moczowych (np. związane z powiększeniem prostaty);
• pacjent ma cukrzycę;
• występuje niedociśnienie tętnicze lub stany nagłego obniżenia ciśnienia tętniczego (szczególnie istotne u pacjentów ze zwężeniem naczyń serca lub mózgu);
• występuje choroba wątroby (np. marskość);
• występują choroby nerek (np. zespół nerczycowy);
• pacjent jest odwodniony (utrata płynów z powodu ciężkiej biegunki lub wymiotów), ponieważ taki stan może powodować zapaść lub zakrzepicę;
• występuje dna moczanowa (ból lub zapalenie stawów) spowodowana dużym stężeniem kwasu moczowego we krwi;
• występuje choroba o podłożu zapalnym – toczeń rumieniowaty układowy;
• występują zaburzenia słuchu;
• pacjent stosuje sorbitol (zamiennik cukru dla pacjentów z cukrzycą);
• pacjent stosuje leki powodujące zagrażającą życiu, nieregularną czynność serca (wydłużenie odstępu QT);
• pacjent stosuje lit;
• występuje porfiria (choroba związana z zaburzeniem metabolizmu hemu);
• występuje zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne (nadwrażliwość na światło);
• pacjent jest sportowcem – lek może powodować dodatni wynik testów antydopingowych;
• pacjent jest osobą w podeszłym wieku, stosuje inne leki obniżające ciśnienie krwi lub występują u niego stany chorobowe zwiększające ryzyko niedociśnienia.

Podanie furosemidu wcześniakom może powodować powstawanie kamieni nerkowych lub wapnienie nerek.

Jeżeli którykolwiek z powyższych stanów odnosi się do pacjenta, lekarz może zmienić leczenie lub udzielić odpowiedniej porady.

Podczas stosowania leku Furosemide Kabi lekarz może zalecić regularne oznaczanie stężenia cukru lub kwasu moczowego we krwi. Może również zalecić kontrolowanie stężenia podstawowych elektrolitów, takich jak sód i potas, co ma szczególne znaczenie w przypadku wymiotów lub biegunki.

Furosemidu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

• Furosemid może przenikać z organizmu matki do dziecka.
• Furosemid stosowany jest u kobiet w okresie ciąży tylko w przypadku bezwzględnej konieczności.

Nie należy stosować leku Furosemide Kabi podczas karmienia piersią.

• Lek przenika do mleka ludzkiego.

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Furosemide Kabi może osłabiać zdolność koncentracji. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, ponieważ furosemid może zaburzać zdolność koncentracj.

Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, również lekach wydawanych bez recepty. Jest to ważne, ponieważ niektórych leków nie należy stosować jednocześnie z lekiem Furosemide Kabi.

Szczególnie należy poinformować lekarza, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z następujących leków:

• Lit (stosowany w zaburzeniach nastroju) – jednoczesne stosowanie z furosemidem może powodować nasilenie działania i działań niepożądanych litu. Lekarz zaleci jednoczesne stosowanie tylko w przypadku bezwzględnej konieczności oraz będzie kontrolował stężenie litu we krwi. W razie konieczności dostosuje dawkę litu.
• Rysperydon – stosowany w leczeniu niektórych psychoz.
• Leki nasercowe, takie jak digoksyna – lekarz może dostosować dawkę leku.
• Leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym diuretyki tiazydowe (np. bendroflumetazyd, hydrochlorotiazyd), inhibitory ACE (np. lizynopryl), antagoniści angiotensyny II (np. losartan), ponieważ furosemid może spowodować zbyt duże obniżenie ciśnienia tętniczego. Lekarz może dostosować dawkę furosemidu.
• Leki zmniejszające stężenie cholesterolu i lipidów, takie jak fibraty (klofibrat, fenofibrat, bezafibrat), ponieważ działanie furosemidu może być nasilone.
• Leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak metformina i insulina – może wystąpić zwiększenie stężenia cukru we krwi.
• Leki przeciwzapalne, w tym NLPZ (np. aspiryna, celekoksyb), ponieważ mogą osłabiać działanie furosemidu. Duże dawki salicylanów mogą nasilać działania niepożądane furosemidu.
• Kortykosteroidy, karbenoksolon (stosowany w leczeniu wrzodów żołądka) lub leki przeczyszczające – stosowane jednocześnie z furosemidem wpływają na stężenie sodu i potasu we krwi. Lukrecja działa podobnie jak karbenoksolon. Lekarz zaleci kontrolę potasu.
• Leki podawane we wstrzyknięciach podczas zabiegów chirurgicznych, w tym tubokuraryna, pochodne kurary i sukcynylocholina.
• Chloralu wodzian – dożylne podanie furosemidu w ciągu 24 godzin przed jego podaniem może powodować nagłe zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie się, niepokój, nudności, podwyższenie ciśnienia i przyspieszenie czynności serca. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania.
• Fenytoina lub fenobarbital – stosowane w leczeniu padaczki; mogą osłabiać działanie furosemidu.
• Teofilina – stosowana w leczeniu astmy; furosemid może nasilać jej działanie.
• Antybiotyki, takie jak cefalosporyny, polimyksyny, aminoglikozydy, chinolony oraz inne leki zaburzające czynność nerek (np. leki immunosupresyjne, jodowe środki kontrastujące, foskarnet, pentamidyna) – furosemid może nasilać ich działanie.
• Amfoterycyna B stosowana długotrwale (leczenie zakażeń grzybiczych).
• Probenecyd – może osłabiać działanie furosemidu.
• Organiczne związki platyny (stosowane w leczeniu nowotworów) – furosemid może nasilać ich działania niepożądane.
• Metotreksat – stosowany w leczeniu nowotworów i ciężkiego zapalenia stawów; może osłabiać działanie furosemidu.
• Aminy presyjne (leki zwiększające ciśnienie tętnicze) – furosemid może osłabiać ich działanie.
• Aminoglutetymid – stosowany w zespole Cushinga; może nasilać działania niepożądane furosemidu.
• Karbamazepina – stosowana w leczeniu padaczki lub schizofrenii; może nasilać działania niepożądane furosemidu.
• Cyklosporyna – stosowana w zapobieganiu odrzuceniu przeszczepu; zwiększa ryzyko dnawego zapalenia stawów.
• Leki wpływające na czynność serca, takie jak amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid – furosemid może nasilać ich działanie.
• Leki podawane we wstrzyknięciu przed badaniem rentgenowskim.
• Lewotyroksyna – stosowana w chorobach tarczycy.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Podczas leczenia furosemidem mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

Często (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 10 pacjentów):

• encefalopatia wątrobowa u pacjentów z niewydolnością wątroby (objawy: zaniki pamięci, drgawki, zmiany nastroju, śpiączka).

Niezbyt często (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 100 pacjentów):

• wysypki skórne (świąd, zaczerwienienie, złuszczanie), skłonność do siniaków, nadwrażliwość na światło;
• zmiany dotyczące krwinek, mogące prowadzić do zaburzeń krzepnięcia;
• głuchota (czasami nieodwracalna).

Rzadko (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 1000 pacjentów):

• nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, utrata apetytu, dyskomfort w jamie ustnej i żołądku;
• zaburzenia słuchu (częstsze u pacjentów z niewydolnością nerek), szum uszny;
• anafilaksja – ciężka reakcja alergiczna (wysypka, obrzęk, trudności w oddychaniu, utrata przytomności); wymaga natychmiastowego kontaktu z lekarzem;
• uszkodzenie nerek (śródmiąższowe zapalenie nerek);
• bardzo mała liczba krwinek białych (zagrażające życiu zakażenia) – wymaga natychmiastowego kontaktu z lekarzem;
• zaburzenia mięśni (kurcze nóg, osłabienie mięśni);
• ból lub dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia (szczególnie domięśniowego);
• możliwość wystąpienia lub zaostrzenia tocznia rumieniowatego;
• nieprawidłowe wyniki badań krwi (lipidy);
• drętwienie, mrowienie, zawroty głowy;
• wysoka temperatura ciała;
• niewyraźne widzenie, splątanie, senność;
• suchość błony śluzowej jamy ustnej.

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):

• ciężkie zaburzenia mięśni (drżenie, skurcze, tężyczka);
• zmiany dotyczące krwinek prowadzące do niedokrwistości i zmniejszonej odporności;
• zapalenie trzustki (silny ból w nadbrzuszu).

Częstość nieznana:

• zespół Stevensa‑Johnsona (pęcherze, złuszczanie skóry wokół ust, oczu, narządów płciowych, gorączka);
• toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (spełzanie dużych powierzchni skóry);
• ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP);
• reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS);
• zawroty głowy, omdlenie, utrata przytomności, ból głowy;
• zaostrzenie lub aktywacja tocznia rumieniowatego układowego;
• rabdomioliza (uszkodzenie mięśni), często związana z ciężką hipokaliemią.

Mogą wystąpić również:

• obniżone ciśnienie tętnicze (omdlenia, zawroty głowy, ucisk w głowie, ból stawów, zakrzepy, wstrząs);
• małe stężenie potasu we krwi (osłabienie mięśni, mrowienie, drętwienie, zaparcia, pragnienie, zaburzenia rytmu serca). Znaczna utrata potasu może prowadzić do zaburzeń świadomości lub utraty przytomności.
• małe stężenie sodu, wapnia i magnezu (kurcze mięśni, zaburzenia koncentracji, senność, wymioty);
• dna moczanowa – możliwość wystąpienia lub nasilenia;
• zaburzenia oddawania moczu – możliwość nasilenia;
• cukrzyca – możliwość wystąpienia lub nasilenia;
• zaburzenia czynności wątroby lub krwi (mogą prowadzić do żółtaczki);
• zmniejszenie objętości krwi (szczególnie u osób starszych), co może sprzyjać zakrzepom;
• u wcześniaków – kamienie nerkowe lub wapnienie nerek;
• możliwość utrzymania drożnego przewodu tętniczego u wcześniaków.