Zenmem, 10 mg, 56 tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej

Zenmem należy do grupy leków znanych jako leki przeciw otępieniu. Utrata pamięci w chorobie Alzheimera spowodowana jest zaburzeniami przekazywania impulsów nerwowych przenoszących informacje w mózgu. W mózgu występują tzw. receptory kwasu N-metylo-D-asparaginowego (NMDA), które biorą udział w przekazywaniu sygnałów nerwowych istotnych dla procesu uczenia się oraz zapamiętywania. Zenmem należy do grupy leków określanych mianem antagonistów receptorów NMDA. Zenmem, wpływając na receptory NMDA, poprawia przekazywanie impulsów nerwowych i pamięć.

Zenmem jest stosowany w leczeniu pacjentów z chorobą Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego.

Substancją czynną leku jest memantyny chlorowodorek. Każda tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 10 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada 8,31 mg memantyny.
Pozostałe składniki to: poliakrylina, sodu wodorotlenek (do ustalenia pH), laktoza jednowodna suszona rozpyłowo, celuloza mikrokrystaliczna, mannitol suszony rozpyłowo, kroskarmeloza sodowa, aspartam (E951), krzemionka koloidalna bezwodna, żelaza tlenek czerwony (E172), aromat miętowy [zawierający maltodekstrynę (kukurydzianą), skrobię modyfikowaną E1450 (kukurydzianą), olejek mięty pieprzowej (mięta polna)], magnezu stearynian.

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka dobowa dla dorosłych oraz pacjentów w podeszłym wieku to 20 mg.
W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, dawkę tę uzyskuje się stopniowo, zgodnie z następującym schematem:

* uzyskanie dawek 5 mg i 15 mg nie jest możliwe poprzez zastosowanie leku Zenmem, w razie potrzeby przyjęcia tych dawek należy zastosować inne dostępne na rynku leki zawierające 5 lub 15 mg memantyny.

Dawka podtrzymująca
Zalecana dawka podtrzymująca to 20 mg na dobę.
W przypadku kontynuacji leczenia należy skonsultować się z lekarzem.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, odpowiednie dawkowanie leku ustala lekarz prowadzący w oparciu o stan zdrowia pacjenta. W takim przypadku konieczne jest stałe kontrolowanie czynności nerek, w określonych odstępach czasu, zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego.

Sposób podawania
Lek Zenmem należy przyjmować doustnie, raz na dobę. Aby leczenie było skuteczne, lek należy przyjmować regularnie, każdego dnia o tej samej porze. Tabletki można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

Czas trwania leczenia
Leczenie należy kontynuować tak długo, dopóki będzie ono przynosiło korzystne efekty.
Lekarz prowadzący powinien regularnie oceniać przebieg leczenia.

Instrukcja użycia
Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej Zenmem łatwo pękają, dlatego należy ostrożnie je chwytać.
Nie należy dotykać tabletek wilgotnymi rękoma, ponieważ tabletki mogą się rozpaść. 

• Trzymając za krawędzie blistra, oddzielić fragment blistra z jedną tabletką od reszty, delikatnie oddzierając wzdłuż otaczającej perforacji. 
• Ostrożnie oderwać folię. 
• Umieścić tabletkę na języku. Tabletka szybko się rozpada i może być połknięta bez popijania wodą.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Zenmem 

• Na ogół przyjęcie zbyt dużej dawki leku Zenmem nie stanowi zagrożenia dla zdrowia pacjenta. W takim przypadku mogą wystąpić wzmożone objawy opisane w punkcie „Jakie są możliwe działania niepożądane leku Zenmem”. 
• W razie znacznego przedawkowania leku Zenmem, należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub innym lekarzem, gdyż może zaistnieć konieczność wdrożenia odpowiedniego postępowania medycznego.

Pominięcie przyjęcia leku Zenmem 

• Jeśli pacjent zapomniał zażyć lek Zenmem, powinien przyjąć kolejną dawkę leku o zwykłej porze. 
• Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

Nie zaleca się podawania leku Zenmem dzieciom oraz młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

jeśli pacjent ma uczulenie na chlorowodorek memantyny lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku.

56 tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Zenmem należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką: 

• jeśli u pacjenta występowały w przeszłości napady padaczkowe; 
• jeśli pacjent przebył w ostatnim czasie zawał mięśnia sercowego (atak serca), ma zastoinową niewydolność serca lub niekontrolowane nadciśnienie tętnicze (wysokie ciśnienie krwi).

W powyższych sytuacjach leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarza prowadzącego, który regularnie będzie oceniał efekty kliniczne terapii lekiem Zenmem.

Podczas podawania memantyny pacjentom z zaburzeniami pracy nerek (problemy z nerkami), lekarz prowadzący powinien dokładnie monitorować czynność nerek i, jeśli to konieczne, odpowiednio dostosowywać dawkowanie memantyny.

Należy unikać jednoczesnego stosowania takich leków jak: amantadyna (stosowana w leczeniu choroby Parkinsona), ketamina (stosowana zazwyczaj jako lek znieczulający), dekstrometorfan (stosowany zazwyczaj w leczeniu kaszlu), a także innych leków z grupy antagonistów NMDA.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Stosowanie memantyny w okresie ciąży nie jest zalecane.

Kobiety przyjmujące Zenmem nie powinny karmić piersią.

Lekarz powinien poinformować pacjenta, czy choroba pozwala mu na bezpieczne prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn. Ten lek może dodatkowo wpływać na szybkość reakcji, w wyniku czego prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn może być przeciwwskazane.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach, przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

W szczególności stosowanie leku Zenmem może powodować zmiany w działaniu (co w konsekwencji może oznaczać konieczność dostosowania dawkowania przez lekarza prowadzącego) następujących leków: 

• amantadyny, ketaminy, dekstrometorfanu; 
• dantrolenu, baklofenu; 
• cymetydyny, ranitydyny, prokainamidu, chinidyny, chininy, nikotyny; 
• hydrochlorotiazydu (oraz wszystkich leków złożonych zawierających hydrochlorotiazyd); 
• leków antycholinergicznych (substancji stosowanych zwykle w leczeniu zaburzeń ruchowych lub skurczów jelit); 
• leków przeciwdrgawkowych (substancji stosowanych w zapobieganiu i przerywaniu napadów drgawkowych); 
• barbituranów (substancji stosowanych głównie jako środki nasenne); 
• agonistów dopaminergicznych (substancji takich jak L-dopa, bromokryptyna); 
• neuroleptyków (substancji stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych); 
• doustnych leków przeciwzakrzepowych.

W przypadku przyjęcia do szpitala, należy poinformować lekarza, że pacjent przyjmuje lek Zenmem.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Na ogół obserwowane działania niepożądane mają nasilenie od łagodnego do umiarkowanego.

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób): 

• ból głowy, senność, zaparcia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych wykazane w badaniach laboratoryjnych, zawroty głowy, zaburzenia równowagi, spłycenie oddechu, wysokie ciśnienie krwi i nadwrażliwość na lek.

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób): 

• zmęczenie, zakażenia grzybicze, splątanie, omamy, wymioty, nieprawidłowy chód, niewydolność serca i wykrzepianie krwi żylnej (zakrzepica/zakrzepy z zatorami).

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób): 

• napady padaczkowe.

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych); 

• zapalenie trzustki, zapalenie wątroby i reakcje psychotyczne.

Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi i samobójstwem. Donoszono o takich przypadkach u pacjentów leczonych memantyną.