Sonlax 7,5 mg, 20 tabletek powlekanych

Sonlax należy do grupy leków nasennych. Lek zawiera zopiklon - substancję podobną do benzodiazepin.

Sonlax jest wskazany w krótkotrwałym leczeniu bezsenności u dorosłych - przejściowej, krótkotrwałej lub przewlekłej (w tym trudności w zasypianiu, spłycony sen, wczesne ranne budzenie się). Stosowanie benzodiazepin i substancji podobnych do benzodiazepin jest wskazane wyłącznie w przypadku silnych zaburzeń, niezdolności do normalnego funkcjonowania lub stanu powodującego silne wyczerpanie pacjenta.

• Substancją czynną leku jest zopiklon. Jedna tabletka zawiera 7,5 mg zopiklonu.
• Pozostałe składniki to: wapnia wodorofosforan bezwodny, skrobia ziemniaczana, magnezu stearynian, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna, Opadry 33G28707 White (hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), laktoza jednowodna, makrogol 3000, triacetyna)

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Leczenie Sonlax powinno trwać jak najkrócej, a czas leczenia określi lekarz. Lek ten należy przyjmować bezpośrednio przed snem. Czas leczenia zwykle wynosi od kilku dni do 2 tygodni, maksymalnie 4 tygodnie, łącznie z okresem zmniejszania dawki. Lekarz może podjąć decyzję o wydłużeniu czasu leczenia po ponownym zbadaniu pacjenta.

• Czas trwania leczenia:
  
  • Bezsenność przejściowa: od 2 do 5 dni.
  • Bezsenność krótkotrwała: od 2 do 3 tygodni.
• Zalecana dawka u pacjentów dorosłych wynosi 7,5 mg (jedna tabletka). Nie należy stosować większej dawki.
• U pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością wątroby lub przewlekłą niewydolnością oddechową leczenie należy rozpocząć od dawki 3,75 mg, tj. połowy tabletki. U pacjentów z niewydolnością nerek leczenie należy rozpocząć od dawki 3,75 mg.
• Tabletki można dzielić w następujący sposób:
  
  • położyć tabletkę na stole,
  • lewym i prawym kciukiem lub palcem wskazującym nacisnąć po obu stronach rowka dzielącego.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Sonlax

W przypadku zażycia większej niż zalecana dawki leku zawsze należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, szpitalem lub farmaceutą. Po przedawkowaniu mogą wystąpić zawroty głowy, letarg i ataksja (niezborność ruchów). Przedawkowanie benzodiazepin lub innych podobnych leków może powodować senność lub śpiączkę.

Pominięcie zastosowania leku Sonlax

Należy przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze, następnego dnia. Lek należy stosować zawsze wieczorem, w celu ułatwienia zaśnięcia. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Sonlax

Stosowanie benzodiazepin i innych leków podobnych do benzodiazepin może powodować fizyczne i psychiczne uzależnienie od tych leków. W przypadku uzależnienia fizycznego, po nagłym przerwaniu stosowania leku mogą wystąpić objawy odstawienia: ból głowy, ból mięśni, silny lęk, napięcie, niepokój, splątanie i drażliwość. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić: derealizacja (brak poczucia realności), depersonalizacja (zaburzenie poczucia tożsamości), przeczulica słuchowa, zdrętwienie i mrowienie kończyn, nadwrażliwość na światło, hałas lub dotyk, omamy (halucynacje) lub napady padaczkowe.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

• Nie stosować leku Sonlax u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.

• jeśli pacjent ma uczulenie na zopiklon lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku; 
• jeśli pacjent ma miastenię - chorobę polegającą na osłabieniu siły mięśni; 
• jeśli pacjent ma niewydolność oddechową; 
• jeśli pacjent ma zespół bezdechu sennego (zaburzenia oddychania występujące podczas snu); 
• jeśli pacjent ma ciężką niewydolność wątroby; 
• u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.

20 tabletek powlekanych

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Sonlax należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

• Uzależnienie
  Stosowanie benzodiazepin i innych leków podobnych do benzodiazepin może powodować fizyczne i psychiczne uzależnienie. Ryzyko wystąpienia uzależnienia zwiększa się, jeśli stosowana dawka leku 2 jest duża, a czas leczenia długi. Ponadto ryzyko jest większe u pacjentów, którzy w przeszłości nadużywali alkoholu lub leków oraz u pacjentów z wyraźnymi zaburzeniami osobowości. W uzależnieniu fizycznym, po nagłym przerwaniu stosowania leku mogą wystąpić objawy odstawienia: bóle głowy, ból mięśni, silny lęk, napięcie, niepokój, splątanie (dezorientacja) i drażliwość. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić: derealizacja (brak poczucia realności), depersonalizacja (zaburzenie poczucia tożsamości), przeczulica słuchowa, drętwienie i mrowienie kończyn, nadwrażliwość na światło, hałas lub dotyk, omamy (halucynacje) lub napady padaczkowe.
• Bezsenność z „odbicia”
  Po przerwaniu stosowania benzodiazepin lub substancji podobnych do benzodiazepin mogą czasowo nasilić się objawy, które były przyczyną leczenia benzodiazepinami lub substancjami podobnymi do benzodiazepin. Po nagłym przerwaniu stosowania leku mogą im towarzyszyć inne reakcje, m.in. zmiany nastroju, lęk i niepokój. Ze względu na ryzyko wystąpienia objawów odstawienia lub objawów z „odbicia” zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
• Czas trwania leczenia
  Leczenie powinno trwać jak najkrócej, nie dłużej niż 4 tygodnie włącznie z okresem stopniowego zmniejszania dawki. Lekarz poinformuje pacjenta, jak długo lek będzie stosowany oraz w jaki sposób należy zmniejszać dawkę.
• Tolerancja
  Działanie nasenne krótko działających benzodiazepin i leków o działaniu podobnym do benzodiazepin może ulegać zmniejszeniu po kilku tygodniach stosowania. W przypadku zopiklonu objaw ten nie występuje w okresie leczenia trwającym do 4 tygodni.
• Niepamięć następcza
  Benzodiazepiny i leki o podobnym działaniu mogą powodować niepamięć następczą (dotyczącą czasu po podaniu leku), szczególnie kilka godzin po ich przyjęciu. Należy zapewnić pacjentowi nieprzerwany sen przez 7 - 8 godzin po zażyciu leku, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia tych objawów.
• Reakcje psychiczne i paradoksalne
  Podczas stosowania benzodiazepin i podobnych leków mogą wystąpić: niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresja, urojenia, napady wściekłości, koszmary senne, omamy, psychozy, nieodpowiednie zachowanie i inne zaburzenia zachowania. Jeśli te objawy wystąpią, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu przerwania leczenia zopiklonem. Wymienione działania niepożądane częściej występują u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku.
• Somnambulizm i podobne rodzaje zachowań
  U pacjentów, którzy przyjmowali zopiklon i nie obudzili się całkowicie, mogą wystąpić następujące zaburzenia: chodzenie we śnie i związane z tym zaburzenia zachowania, takie jak prowadzenie pojazdu we śnie, przygotowanie i spożywanie jedzenia, rozmowy telefoniczne we śnie z niepamięcią wykonywanych czynności. Jak się wydaje, spożywanie alkoholu lub przyjęcie innych leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy razem z zopiklonem, zwiększa ryzyko występowania takich zachowań, podobnie jak stosowanie zopiklonu w dawkach większych niż maksymalna zalecana dawka. Pacjentom zgłaszającym takie zachowania zaleca się przerwanie stosowania zopiklonu.
• Szczególne grupy pacjentów 
  U pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową lekarz zaleci stosowanie mniejszej dawki leku. Benzodiazepiny i leki podobne do benzodiazepin nie są odpowiednie do leczenia pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. U pacjentów z psychozami nie zaleca się stosowania benzodiazepin i podobnych leków jako leków pierwszego rzutu. 3 W leczeniu depresji lub lęku związanego z depresją nie należy stosować benzodiazepin i podobnych substancji jako jedynych leków. U pacjentów nadużywających alkoholu lub innych leków, leki z tej grupy terapeutycznej należy stosować z bardzo dużą ostrożnością. Przed rozpoczęciem leczenia zopiklonem lekarz ustali przyczynę bezsenności. Należy porozmawiać z lekarzem, nawet jeśli powyższe ostrzeżenia dotyczą sytuacji występujących w przeszłości.

Nie należy stosować leku Sonlax u kobiet w ciąży. Jeśli pacjentka planuje ciążę lub podejrzewa, że jest w ciąży, powinna natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu przerwania leczenia zopiklonem. Jeśli w ostatnich trzech miesiącach ciąży lub przed porodem pacjentka stosowała zopiklon, powinna poinformować o tym lekarza. W związku z występowaniem uzależnienia fizycznego, u noworodków urodzonych przez matki, które stosowały zopiklon przez długi okres czasu w ostatnich miesiącach ciąży, mogą wystąpić objawy odstawienia.

Zopiklon może wpływać na sprawność psychofizyczną. Może wystąpić uspokojenie polekowe, niepamięć, zaburzenia koncentracji i czynności mięśni, które zmniejszają zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Ryzyko zwiększa się, gdy pacjent jednocześnie spożywa alkohol lub zbyt krótko śpi.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Zopiklon może nasilać działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy leków takich, jak leki przeciwpsychotyczne (neuroleptyki), leki nasenne, anksjolityki (leki przeciwlękowe)/leki uspokajające, leki przeciwdepresyjne, opioidowe leki przeciwbólowe, leki przeciwpadaczkowe, leki do znieczulenia ogólnego i leki przeciwhistaminowe o działaniu uspokajającym.

Zopiklon może nasilać działanie leków zwiotczających mięśnie. Leki, takie jak ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, rytonawir i nefazodon, hamujące metabolizm zopiklonu w organizmie, mogą nasilać jego działanie. Erytromycyna przyspiesza wchłanianie zopiklonu i może nasilać jego działanie nasenne.

Stężenia zopiklonu we krwi mogą się zmniejszać podczas jednoczesnego stosowania leków takich, jak ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina i ziele dziurawca (Hypericum perforatum). W takiej sytuacji lekarz może zwiększyć dawkę leku Sonlax.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

• Zaburzenia psychiczne: Osłabienie wrażliwości, splątanie, zmiana popędu płciowego, depresja, niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresja, urojenia, napady wściekłości, koszmary senne, omamy, psychozy, zaburzenia zachowania, uzależnienie. 
• Zaburzenia układu nerwowego: Niepamięć, senność następnego dnia, zmniejszona czujność, ból głowy, zawroty głowy, ataksja (występuje głównie na początku leczenia i zwykle przemija po powtórnym podaniu).
• Zaburzenia oka: Podwójne widzenie (występuje głównie na początku leczenia i zwykle przemija po powtórnym podaniu).
• Zaburzenia żołądka i jelit: Objawy ze strony układu pokarmowego (m.in. nudności i wymioty, suchość w jamie ustnej). Gorzki smak lub metaliczny posmak.
• Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Reakcje skórne i alergiczne (w tym pokrzywka).
• Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: Osłabienie mięśni.
• Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: Zmęczenie.
• Zaburzenia układu immunologicznego: Bardzo rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy i (lub) reakcje anafilaktyczne.

U niektórych pacjentów w czasie stosowania leku Sonlax może wystąpić:

• niepamięć następcza (dotyczy czasu po zażyciu leku) - objaw może wystąpić po przyjęciu dawki leczniczej, a jego ryzyko zwiększa się wraz z wielkością dawki. Oprócz amnezji (niepamięci) może wystąpić nieodpowiednie zachowanie; 
• depresja - nie występująca przed stosowaniem leku Sonlax; 
• reakcje psychiczne i paradoksalne - takie, jak niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresja, urojenia, napady wściekłości, koszmary senne, omamy, psychozy, chodzenie we śnie, nieodpowiednie zachowanie i inne zaburzenia zachowania. Niekiedy mogą one mieć dość ciężki przebieg. Ryzyko tych reakcji jest większe u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku;
• uzależnienie - przyjmowanie leku może powodować fizyczne uzależnienie nawet wtedy, gdy były stosowane dawki lecznicze: przerwanie stosowania leku może prowadzić do objawów odstawienia i zjawiska z „odbicia", czyli nawrotu bezsenności. Ponadto może również wystąpić uzależnienie psychiczne.