GLUCOSUM 10% FRESENIUS, 100 mg/ml, roztwór do infuzji, 100 ml

GLUCOSUM 10% FRESENIUS jest roztworem glukozy (cukier prosty) wykorzystywanej przez organizm jako źródło energii. Jeden gram glukozy dostarcza 16,8 kJ (4 kcal) energii. Lek podaje się dożylnie.

Wskazania do stosowania

• uzupełnienie niedoborów energetycznych jako składnik węglowodanowy w żywieniu pozajelitowym (gdy pacjent nie przyjmuje pokarmów doustnie),
• leczenie hipoglikemii (zmniejszone stężenie glukozy we krwi),
• rozcieńczanie i rozpuszczanie koncentratów elektrolitów i leków.

• Substancją czynną leku jest glukoza w postaci glukozy jednowodnej.

  1000 ml roztworu zawiera 100 g glukozy w postaci glukozy jednowodnej (110 g).

Pozostałe składniki:

• woda do wstrzykiwań,
• sodu wodorotlenek (do ustalenia pH),
• kwas solny (do ustalenia pH).

Osmolarność roztworu wynosi 557 mOsmol/l.

Ten lek jest podawany wyłącznie przez personel medyczny. Leku nie należy stosować samodzielnie. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.

Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta w zależności od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta.

Lekarz będzie monitorował ilość płynów w organizmie, kwasowość krwi, przepływ moczu oraz stężenie elektrolitów (w szczególności sodu) we krwi, zwłaszcza u pacjentów z wysoką aktywnością hormonu wazopresyny lub u pacjentów przyjmujących leki nasilające działanie wazopresyny, zarówno na początku infuzji, jak i w trakcie jej trwania.

Nie należy stosować leku GLUCOSUM 10% FRESENIUS:

• jeśli pacjent ma hiperglikemię (zwiększone stężenie glukozy we krwi),
• jeśli pacjent ma hipokaliemię (zmniejszone stężenie potasu we krwi),
• jeśli pacjent ma kwasicę (nagromadzenie we krwi nadmiernych ilości kwaśnych substancji),
• jeśli pacjent jest przewodniony (nadmiar płynu w organizmie),
• jeśli pacjent jest odwodniony (znaczne zmniejszenie ilości wody w organizmie na skutek utraty płynów lub w chorobie alkoholowej),
• jeśli pacjent ma podwyższoną osmolarność surowicy (zwiększenie ilości składników w surowicy krwi potwierdzone badaniem laboratoryjnym),
• jeśli pacjent ma bezmocz (wytwarzanie przez nerki mniej niż 100 ml moczu/dobę),
• jeśli pacjent ma krwotok śródczaszkowy,
• jeśli pacjent ma krwotok wewnątrzrdzeniowy.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

• lek należy podawać ostrożnie, jeśli pacjent ma cukrzycę lub nietolerancję węglowodanów (zaburzenia wchłaniania niektórych cukrów),
• lek może powodować przeciążenie płynami, prowadzące do spadku stężenia elektrolitów we krwi oraz obrzęków obwodowych (np. kostek i stóp) i obrzęku płuc (powodującego duszność),
• podczas długotrwałego podawania leku GLUCOSUM 10% FRESENIUS lekarz będzie kontrolował:
  • bilans płynów,
  • stężenie elektrolitów we krwi,
  • równowagę kwasowo-zasadową,
• zbyt szybkie podawanie lub zaburzenia metaboliczne mogą spowodować hiperglikemię i cukromocz – konieczna jest kontrola poziomu glukozy we krwi i moczu,
• roztworów glukozy nie należy podawać razem z krwią przez ten sam zestaw do przetaczania,
• lek należy stosować ostrożnie u noworodków, których matki chorują na cukrzycę.

Przed rozpoczęciem stosowania leku GLUCOSUM 10% FRESENIUS należy poinformować lekarza lub pielęgniarkę, jeśli u pacjenta występuje stan, który może powodować zwiększone stężenie wazopresyny (hormonu regulującego gospodarkę wodną):

• nagła lub poważna choroba,
• silny ból,
• przebyta operacja,
• infekcja, oparzenie lub choroba ośrodkowego układu nerwowego,
• choroby serca, wątroby lub nerek,
• stosowanie niektórych leków.

Może to zwiększać ryzyko obniżenia stężenia sodu we krwi, co może prowadzić do:

• bólu głowy,
• nudności,
• drgawek,
• letargu,
• śpiączki,
• obrzęku mózgu,
• zgonu.

Obrzęk mózgu zwiększa ryzyko zgonu i uszkodzenia mózgu, szczególnie u:

• dzieci,
• kobiet (zwłaszcza w wieku rozrodczym),
• pacjentów z zaburzeniami objętości płynu mózgowego (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie wewnątrzczaszkowe, uszkodzenie mózgu).

Pacjenci powinni być ściśle monitorowani.

W przypadku zwiększonego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ADH) podanie płynów o niskim stężeniu soli może prowadzić do hiponatremii (niskiego stężenia sodu we krwi).

Może to powodować:

• bóle głowy,
• nudności,
• drgawki,
• senność,
• śpiączkę,
• obrzęk mózgu,
• zgon.

Objawy te (ciężka objawowa encefalopatia z hiponatremią) stanowią stan zagrożenia życia.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Roztwory glukozy mogą być stosowane u kobiet w okresie ciąży i podczas karmienia piersią, jeśli uwzględni się zalecenia i ograniczenia w dawkowaniu, przeciwwskazania oraz ogólne środki ostrożności dotyczące stosowania.

GLUCOSUM 10% FRESENIUS należy stosować ostrożnie u kobiet w okresie ciąży, ze względu na możliwość wystąpienia u płodu hiperglikemii, hiperinsulinemii (zwiększonego stężenia insuliny we krwi) oraz kwasicy, a w następstwie hipoglikemii u noworodka.

Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania tego leku kobietom ciężarnym w trakcie porodu, zwłaszcza w skojarzeniu z oksytocyną (hormon stosowany do wywołania akcji porodowej oraz ograniczania krwawień), ze względu na ryzyko hiponatremii.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Szczególnie ważne jest poinformowanie lekarza o stosowaniu leków wpływających na działanie wazopresyny:

• leki przeciwcukrzycowe (np. chloropropamid),
• leki obniżające stężenie cholesterolu (np. klofibrat),
• leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina),
• leki o budowie chemicznej zbliżonej do amfetaminy (np. MDMA),
• niektóre leki przeciwnowotworowe (np. winkrystyna, ifosfamid, cyklofosfamid),
• selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI),
• leki antypsychotyczne,
• opioidy stosowane w leczeniu silnego bólu,
• leki przeciwbólowe i (lub) przeciwzapalne (NLPZ),
• leki naśladujące lub nasilające działanie wazopresyny, takie jak:
  • desmopresyna,
  • terlipresyna,
  • oksytocyna,
• inne leki zwiększające ryzyko hiponatremii, w tym leki moczopędne i niektóre leki przeciwdrgawkowe (np. okskarbazepina).

Do roztworu glukozy nie powinny być dodawane następujące leki:

• aminofilina (stosowana w leczeniu astmy),
• rozpuszczalne barbiturany (stosowane w bezsenności i padaczce),
• erytromycyna (antybiotyk),
• hydrokortyzon (lek steroidowy),
• warfaryna (lek przeciwzakrzepowy),
• kanamycyna (antybiotyk),
• rozpuszczalne sulfonamidy (leki przeciwbakteryjne),
• witamina B12.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Częstość nieznana

(częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• hiperglikemia (podwyższone stężenie glukozy we krwi),
• cukromocz (obecność cukru w moczu),
• zapalenie lub zakrzepica żyły w miejscu podania (objawiające się stwardnieniem żyły, zaczerwienieniem, bólem i tkliwością),
• zaburzenia równowagi płynów (nadmiar lub niedobór płynów),
• zaburzenia równowagi kwasowo‑zasadowej (zmiany pH krwi potwierdzone badaniem laboratoryjnym),
• zmniejszenie stężenia elektrolitów we krwi (np. potasu, magnezu, fosforu),
• obrzęki obwodowe (np. w okolicach kostek i stóp),
• niedobór witamin z grupy B,
• niskie stężenie sodu we krwi (hiponatremia), które może prowadzić do uszkodzenia mózgu i zgonu spowodowanego obrzękiem mózgu (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).